• SolAnge

Achteruit sneller dan vooruit?

Photo by Haley Phelps on Unsplash

“In de ont-spanning komen de beste ideeën en de beste inzichten”. En op ludieke wijze zelfs.


Afgelopen weekend was ik in een subtropisch zwemparadijs. Zo eentje met twee glijbanen, een golfslagbad en een wildwaterbaan. Die laatste wilde ik als eerste uitproberen; ze zag er best uitdagend uit aan de gezichten van degenen die erin zaten, te zien.


Even rustig de trap op, aanschuiven en hopla daar ging ik. Na de eerste bocht was het al duidelijk dat ik met de nodige blauwe plekken zou thuiskomen. Ik probeerde het een beetje deftig te houden, maar belandde ondersteboven, achterstevoren, kopje onder, kwam vast te zitten in een stroming …


Een beetje verbouwereerd kwam ik eruit geklauterd en bekeek ik de joelende kinderen die schijnbaar moeiteloos naar beneden gleden. Met daartussen enkele kinderen die er meer moeite mee hadden en vooral volwassenen die met nogal angstige gezichten uit de wildwaterbaan donderden …


Boeiend om te zien hoe verschillend in aanpak iedereen is, zelfs in een wildwaterbaan. Ook frappant: het verschil tussen volwassenen en kinderen. Je hebt degenen die vol enthousiasme de trap op hollen en er zonder nadenken induiken op hun buik, zij die het graag per twee willen proberen, degenen die netjes op hun poep gaan zitten, benen voor zich uit met de ijdele hoop op die manier rustig beneden te geraken, en alle mogelijke scenario’s ertussen …


Het triggerde me. Ik had het onderschat. Maar waarom was dit niet zo leuk als ik het me voorgesteld had?


Wel, ik vond het vooral eng dat ik mezelf totaal niet kon sturen, en telkens op één of andere manier omgedraaid en achteruit naar beneden gevoerd werd door het water en dus niet zag wat op me afkwam.


En toch wilde ik het nog eens proberen. Poging twee: idem dito. Gestart halfzittend, geëindigd achterstevoren en ondersteboven. Poging drie dan maar. Hopend dat degene die na me kwam niet te snel na mij aan de afdaling begon en me gewoon laten meevoeren. Ogen dicht en voelen. En ja, ook dit keer draaide het water me in een wip om en zat ik weer meer achterstevoren dan vooruit.


Maar wat me opviel, was dat nu ik geen weerstand meer bood en me gewoon liet meevoeren, dat ik ook veel minder botste tegen de wanden. Ik leek lichter te wegen … het voelde ook niet meer eng aan, want ik liet het gewoon gebeuren en verzette me niet. En het was nu wél fun! Spannend maar leuk! Dit smaakte naar meer.


En dan zag ik de analogie met mijn leven.


Wanneer ik in een moeilijker stuk kom in mijn leven, dan is mijn eerste reflex om te gaan bijsturen en controleren. Een oud overlevingspatroon dat me vaak gediend heeft. Maar ik weet uit ervaring dat het beter gaat als ik de uitkomst loslaat en erop vertrouw dat het goed komt.


Volgens de wildwaterbaantest zou dat in elk geval minder vermoeiend zijn, minder botsing en wrijving geven en best wel leuk. Dat gevoel van overgave … bevrijdend hoor. Empowering ook. Een les om te onthouden.



29 weergaven

Recente blogposts

Alles weergeven

Cookiemonster