• SolAnge

Gelukkig voelde ik me verloren in het bos


Eifelgebergte - Eugenienstein - picture by Solange Bruno

Ik ben net terug van een 2 dagen hiken in het Eifelgebergte.


Ik ging dit keer op pad met een digitale hoogtekaart via de Komoot app waarin ik ook routes kon uitstippelen. Voor mij is het wandelen met GPS technologie een grote geruststelling in een woud waar de paden soms amper aangegeven worden en het pad soms niet meer is dan het stuk van het woud waar de wortels van de bomen het meest aan de oppervlakte liggen omdat bij het naar boven klimmen de wandelaars al het zand en blaadjes weggeveegd hebben. In het bijzonder ook omdat ik bewust alleen op pad ga.

vlak wandelpad in Eifelgebergte - picture by Solange Bruno

verstopt wandelpad in Eifelgebergte - picture by Solange Bruno

Ik hou niet zo van conditietraining waarbij je op dat punt komt dat je longen te klein lijken te zijn, je hartslag te hoog en je hoofd in brand lijkt te staan van de hitte. Ik noem dat ‘het pufmoment’. En verdorie, er zaten toch wel aardig wat pufmomenten op mijn routes. Dat zijn degenen waarbij je route op korte afstanden veel hoogtelijnen doorkruist en je dus met andere woorden een grote hellingsgraad hebt. 😉


Ik voelde mijn innerlijke criticus gefrustreerd beginnen brommen. “Pfff, zie je dat wel, je hebt geen conditie. Dacht jij nu echt dat jij een goeie conditie had? Zijn we daarvoor elke dag gaan wandelen, om hier nu tegen die helling op te ploeteren?” Ik was teleurgesteld omdat ik zin had in genieten van de natuur en dat hellingploeteren paste niet in dat plaatje.

Maar wat ik wel vreemd vond was dat als ik dan even rustte, dat ik snel afgekoeld was, zowel fysiek als mentaal en heel snel terug op adem was.


Toen ik dat ’s avonds tegen mijn lief vertelde zei hij: “weet jij eigenlijk hoe een goeie conditie gemeten word?” Ik zei meteen “ik denk dat iemand met een goeie conditie easy peasy die helling op loopt”. Hij lachte en zei “Dat dacht ik al ja. Dat klopt niet. Iemand met een goeie conditie puft ook, maar recupereert bij rust binnen de minuut. Je hartslag mag gerust over de 200 gaan, als die maar binnen de minuut terug op een normaal niveau is”.


Opeens begreep ik dat ik wél een goeie condititie had vermits ik snel recupereerde. Mijn verkeerde PERCEPTIE van een goeie conditie had me meer in de weg gezeten dan de hellingen zelf en mijn wandelervaring zelfs negatief beïnvloed op die momenten!

Wat me ook opviel is hoe illustrerend dat soort dagtochten zijn voor het leven. Er zijn aspecten van je leven die vlot verlopen. Vlak terrein, breed pad, je kan relax wandelen. En er zijn momenten dat je extra inspanningen moet leveren, omdat er ineens een helling is, soms onverwacht. Soms ben je de weg kwijt en vind je het pad zelfs niet met je gsp-app. Soms liggen er obstakels op de weg, soms is de weg overstroomd. En soms moet je heel voorzichtig zijn omdat het pad smal is en vlak naast een ravijn loopt.

Ons leven is net zo.


But you know what? Het pad hoeft niet altijd vlak en duidelijk te zijn. Het leven hoeft niet altijd gemakkelijk te zijn.


Want het is waar wat ze zeggen: “the best view comes after the highest climb”. Die uitdagingen in het leven, je kan erop sjakkeren of je kan ze aangaan, stap per stap. Rusten wanneer dat nodig is, dan weer verder gaan. Gewoon gestaag verder gaan.

Want je mag er zeker van zijn, er komt een moment waarop je ineens merkt dat er achter dat dichte woud een beetje zon lijkt te schijnen. Je ziet stillaan blauwe wolken verschijnen en 20 meter verder sta je op een rots en overzie je een prachtige vallei met een kronkelende rivier, paarden in de wei, een trein die door de vallei rijdt en een zonovergoten woud dat het geheel veilig in haar armen sluit. En daar sta je dan vol dankbaarheid dat je de tocht aangegaan bent. Je voelt je "on top of the world" 😁

Het was niet gemakkelijk, maar het was het wél waard!


Eugenienstein - Picture by Solange Bruno

Daarom ga ik geregeld alleen de natuur in. Want daar kom ik mezelf altijd tegen. En die inzichten neem ik mee naar huis, die sterken me en motiveren me om dagelijks stap voor stap verder mijn leven vorm te geven. Naar best vermogen. Zonder vooruitgestippelde route, op basis van mijn interne gps. Steeds in de mogelijkheid om de route bij te sturen en zelfs om te keren als het pad nergens toe leidt.

“Life is a journey, not a destination.”


Deze uitstap verliep niet zoals ik het gepland had, maar het was wel precies wat ik nodig had.


Ik voel me voldaan omdat ik nu nog meer erop vertrouw dat wanneer ik in mijn leven schijnbaar in een dicht woud zit en het einde niet in zicht is, dat het zo maar eens kan zijn dat ineens het woud opentrekt en er een prachtige horizon van mogelijkheden ontluikt.

En dus blijf ik stap voor stap verder gaan, nieuwsgierig naar wat er nog gaat komen.



86 weergaven

Recente blogposts

Alles weergeven

Ik ben weg