• SolAnge

't was boven op de berg dat ik begreep.



Image by Frabricio Macedo on Pixabay

Na een woelige nacht stond ik deze morgen vermoeid en suf op. Ik zette het raam open en snoof de heerlijke geur van de nacht die de fakkel doorgeeft aan de ochtend met dat typische geurtje van nachtvochtigheid en een vleugje eerste zonnestraal op.


Ik groette mijn versufte zelf in de spiegel en besloot om er een fijne dag van te maken.


Te beginnen met een groene thee en mijn ochtendoefeningen om de toon van de dag te zetten: positief, ontvankelijk, in vertrouwen en nieuwsgierig.

Dat wil niet zeggen dat ik hem altijd zo beleef, maar de intentie is er wel. Ik train mijn mind met deze intenties, net zoals een spier. Elke ochtend, elke avond en ik word er telkens beter in. Met vallen en opstaan weliswaar.


Met mijn handen rond mijn theekop zat ik op mijn stoel bij de foto van mijn oma die overgegaan is. Zo stel ik me open voor ideeën terwijl ik me afvroeg: “Hoe gaan we vandaag de dag starten? Wat doen we best eerst?”


Ik besloot mijn lijst met ideeën er nog eens bij te nemen. De lijst waarop ik elk idee noteer dat te maken heeft met hoe ik iets wat ik goed kan, zou kunnen delen met anderen. Ik had de lijst al een tijdje niet meer gelezen en was weer aangenaam verrast door de vele ideeën en de tijdsgeest waarin ik ze genoteerd had.


“Elke workshop afsluiten met een pakkend nummer”, las ik. “Ja, dat is een goeie!”, glimlachte ik. Bram Vermeulen weerklonk in mijn gedachten en ik zette het nummer op. Ik genoot met volle teugen en herinnerde me onmiddellijk het heerlijke gevoel dat dit nummer voor eeuwig en altijd in mij verankerd heeft.

Mijn allereerste pakkende workshop die ik volgde, was in Italië, samen met mental coach Lieve. Gelukkig wist ik van tevoren niet wat we daar gingen doen, want dan had ik gezegd dat het niets voor mij was en was ik niet meegegaan.

Ik werkte destijds als manager bij een multinational en was gekend als een nogal harde tante ’to get things done‘. Werken was mijn leven en mijn leven was werken. Gezonde voeding, sport, hobby’s of tijd doorbrengen met familie en vrienden zat er niet in, dat was voor mij geen prioriteit. Ik was sociaal gezien een nerd, met twee linkse voeten en de conditie van een goudvis.

Tot ik op het vliegtuig naar Italië zat met 3 voor mij volstrekt vreemden, way out of my comfort zone. En ik alleen maar kon denken dat ik beter thuis was gebleven.


Maar toen nam Lieve ons mee om te gaan ziplinen (*) en ik herinnerde me plots hoe graag ik dat vroeger deed in de speeltuin, waar ik jammer genoeg maar een handvol keren was gaan spelen. Terwijl ik over de boomtoppen scheerde, over afstanden die ver genoeg waren om het eindpunt niet te zien, over valleien waarvan je in de diepte enkel boomtoppen zag, voelde ik me zo vrij als een vogel.


Tegen mijn eigen verwachtingen in, want ik dacht dat ik doodsbang zou zijn!

Ik liet de handvaten letterlijk los, strekte mijn armen alsof ik aan het vliegen was en zong uit volle borst terwijl ik van punt A naar B zipte, over steeds langere afstanden en diepere valleien.


Ik voelde een vulkaanuitbarsting van spontaniteit en leven. Ik wilde niet naar huis, ik wilde gewoon meer en langere ritten doen, want wat ik daar voelde, was iets wat ik al heel lang niet meer gevoeld had: ik lééfde, ik voelde me vrij en ik genoot.

Dat gevoel greep mij vast en liet me nooit meer los. Ik zou nooit meer dezelfde zijn …


Die avond sloten we af met een meditatie en in mijn meditatie bracht mijn mama klein Solangeke naar mij toe en smolten zij en ik samen tot één. Ik wist dat ik klein Solangeke vanaf die dag niet meer ging kunnen negeren. Dat ze voor eens en voor altijd terug was en wou spelen, beleven, op avontuur gaan, routines doorbreken en vooral dat ze wou léven. En dat mijn grote ik, die een leven vol werk, routine en strikte planningen leefde, naar klein Solangeke zou moeten luisteren.


Tijdens de nabespreking draaide Lieve een nummer van Bram Vermeulen, ’Boven Op De Berg‘. Ik luisterde en absorbeerde elk woord en elke toon als een spons. Ik kende het nummer niet, maar het raakte me diep. Het was alsof hij het voor mij geschreven had toen hij zong:


‘t was boven op de berg dat ik begreep en besloot het nooit meer te vergeten ‘t was boven op de berg dat ik begreep wat ik allang had moeten weten Diep onder mij het zachte groene dal Hier boven mij de wolken in het blauw ‘t was boven op de berg dat ik begreep wat ik nooit meer vergeten wou

‘t was boven op de berg dat ik begreep je bent nooit alleen als je samen met jezelf bent

En sindsdien heb ik mijn leven stap voor stap vormgegeven met meer ruimte voor mezelf, voor wie ik echt ben, los van alle verwachtingen die ik in mijn rugzak meesleepte: de verwachtingen van mijn familie, mijn leerkrachten op school, mijn managers op het werk, en de hoogste van al: de verwachtingen van mezelf. De eisen die ik mezelf oplegde waaraan ik moest voldoen om het goed te doen.


Het is een ongoing journey, niet iets wat je zomaar even van je afschudt. Het is een boeiende reis. En zoals altijd is niet elk stuk van deze reis even interessant.

Naarmate je jezelf ontwikkelt, krijg je nieuwe uitdagingen, kom je nieuwe mensen tegen, worden vlekken die voorheen blind waren, zichtbaar en krijg je de kans om ook deze te transformeren en te helen.


Gaandeweg ontmoet je verschillende mensen met elk hun eigen verhaal, die elk hun manier hebben om zichzelf te ontwikkelen en ga je zelf ook een aantal van die dingen uitproberen. Zo ontdekte ik dat er honderden methodes zijn om aan jezelf te werken, maar dat ze niet per se allemaal voor mij werken.


Want die methodes zijn zoals kleding: het is niet omdat iemand anders er goed mee staat, dat jij er ook door gaat stralen. Het komt erop neer een methode te kiezen die bij jou past op dat moment. Want wat bij jou past als je 20 bent, past niet noodzakelijk nog bij je als je 30 of 40 bent. Net zoals dat bij kleding is.


Dus sorry beste goeroes die beweren dat jullie manier de enige juiste manier is die voor altijd en voor iedereen werkt. Ik ben het niet met jullie eens.


O ja en wat betreft het antwoord op wat ik vandaag nu eerst gedaan heb? Wel, ik heb net deze blog geschreven, geïnspireerd door het nummer van Bram Vermeulen.

(*) Ziplinen, een Engelse benaming voor tokkelbaan, is een kabelbaan met een heel lang, niet uitrekbaar touw of kabel. Je vliegt letterlijk van punt naar punt in verschillende hoogtes en bereikt soms snelheden van 60 tot 70 km/u!

112 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven