• SolAnge

Je grenzen aangeven om in verbinding te blijven?


Photo by Jim Witskowsky on Unsplash


Ik werd afgelopen weekend geconfronteerd met de Wet van Murphy. Mijn wasmachine zwierde niet goed meer, de droogkast was ineens kapot, het dak lekte (ja inderdaad, allemaal ‘water’), een misverstand met X, een miscommunicatie met Y, een leuke afspraak die niet kon doorgaan. En dat alles op zo’n 24 uur tijd …


Een aantal van die zaken kon ik gemakkelijk van me laten afglijden, maar twee ervan gingen danig onder mijn huid zitten. Ik voelde de spanning in mijn lijf opbouwen, mijn bloed begon te koken en tegelijkertijd stond het huilen me naderbij dan het lachen.


Ik herkende mezelf bijna niet meer!


“Wel Solange, als dat je zo diep raakt, dan gaan we toch even graven om uit te zoeken waar dit nu wérkelijk over gaat”, zei ik tegen mijn spiegelbeeld dat me bitsig aankeek.


De daaropvolgende dagen oefende ik naarstig in het psychologisch koorddansen waarbij je op zoek gaat naar het delicate evenwicht tussen ’ruimte geven aan je emoties’ en ’niet meegaan in het verhaal errond‘.


Ik ging wandelen, werkte verder aan mijn zaak, zat een potje te huilen, maakte lekkere soep, werkte nog wat verder, danste als een gek de woede uit mijn lijf, werkte nog wat verder en deed mijn uiterste best om niet te luisteren naar de verhalen in mijn hoofd die mijn boosheid nog meer voedden. (*)


Tot het na een paar dagen eindelijk helder werd …


Beide situaties hadden drie dingen gemeen.

  • Ik vond de andere persoon heel betrouwbaar en iemand op wie je eigenlijk altijd kan rekenen.

  • De andere persoon slaagde er niet in mijn verwachting in te lossen. Ofwel omdat die me iets beloofd had en die belofte niet was nagekomen ofwel omdat ik geen hulp kreeg nadat ik erom vroeg. (**)

  • De persoon in kwestie communiceerde niet met me en leek me daarom te negeren.

Ik ervaar de combinatie van die laatste twee als een gebrek aan respect en het raakt me dan ook in mijn waarden. Zeker bij een persoon op wie je normaal blindelings kan vertrouwen. Vandaar ook dat het zoveel boosheid in mij triggerde.

Maar ik zag ook in waarom ze zich zo gedroegen. Ze hadden niet de ruimte om mij te antwoorden, wat helemaal ok is, maar ze slaagden er niet in om dat klaar en duidelijk te communiceren. Met andere woorden, ze gaven hun grens niet aan naar mij toe. En laat nu juist in de heldere communicatie dat je de ruimte nu niet hebt, de verbinding zitten.


Door mij niet te antwoorden, gaven ze mij de indruk dat ze er niet om maalden. Dat ze niet om mij maalden … Wat helemaal niet zo is, integendeel … *zucht van opluchting* 😊


Tegelijkertijd is het ook een spiegel voor mij, want ik vind het zelf ook niet zo gemakkelijk om mijn eigen grens tijdig te detecteren, laat staan op tijd aan te geven. Wat nu eigenlijk ook het geval was. Ik had éérder hulp kunnen vragen. Dan had ik het wat beter kunnen opvangen als mijn ‘vertrouwelingen’ mij niet meteen te hulp konden schieten. Want dan had ik zelf veel meer energie en geduld over gehad.


Mooie les. Eentje die ik meeneem in mijn werk, wanneer ik samenwerkingsverbanden ga optimaliseren, mensen ga inspireren om beter te communiceren en te durven aangeven wat er speelt.


De plooien zijn inmiddels glad gestreken, nieuwe afspraken werden gemaakt. Goeie afspraken maken immers goeie vrienden... Het is een cliché, maar het is écht zo.


En ik heb ondertussen geleerd op Youtube hoe je zelf de pomp van je droogkast kan vervangen. 😊 Kan ik die geblokkeerde pomp lekker uit elkaar gaan peuteren, zoals vroeger in de garage bij pake (mijn opa). Dan liet hij me eerst met de soldeerbout een oude radio uit elkaar halen en zei hij nadien “je weet toch nog hoe dat in elkaar zat he, want ik wil daar wel nog naar luisteren morgen. Begin die maar terug in elkaar te zetten”. Je had mijn kopke toen moeten zien … arme 7-jarige ik, me zo voor de gek houden …


(*) ja, introspectie kan er soms nasty & crazy uitzien, I know … 😉

(**) Mijn hulpvraag bleek bij nader inzien ook niet altijd duidelijk geformuleerd te zijn. Het leek soms eerder alsof ik aan het ventileren was, terwijl het in mijn ogen een noodkreet was. :-/

41 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven