• SolAnge

Oevertje oevertje in het oerwoud...

Photo by Louise Burton on Unsplash

Daar ga ik dan. Mijn eerste blog dat ik schrijf als onderneemster. Ik deed het al eens eerder, bij wijze van reisverslag toen ik op mijn eentje door Azië trok bij wijze van geruststelling van het thuisfront. Ga ik nu nog eens doen, zonder censuur dit keer. 😉


Eind 2017 trok ik naar Azië omdat mijn leven vastliep. Ik was single na een uitputtende relatie, ‘in between jobs’, woonde op een plek waar ik niet wilde zijn en ik voelde me compleet richtingloos. De wereld lag aan mijn voeten, ik had een overvloed aan keuze en het liefst van al zou ik onder een steen gekropen zijn tot ik wist wat ik wilde zowel op het vlak van de liefde, qua job als qua locatie van wonen.


“Nu ga ik het doen!” dacht ik… “Nu ga ik naar Azië, ik droom er al zo lang van! Op mijn tempo, naar de plekken die ik graag wil zien, wanneer ik ze wil zien en ik plan niets vooruit, ik bekijk het gewoon dag per dag”. Twee weken later landde ik in Bangkok Thailand.


Het werd een avontuurlijke reis waarin ik mijn eigen grenzen verlegde en een kracht in mezelf ontdekte die ik niet kende. Ik had geen idee dat ik zoveel kracht en uithouding en durf had.


Ik had gehoopt tijdens die reis één van de op dat moment onzekere pijlers van mijn bestaan te hebben kunnen invullen, zijnde ‘liefde’, ‘woonplaats’, ‘job’. Mijn naïeve meisjesdroom om daar de man van mijn leven tegen te komen, één of andere stoere vrijgevochten backpacker werd niet ingevuld. Gelukkig maar, want dat verlangen gaf in feite alleen maar aan dat ik de vrijheid, stoerheid en kracht bij een ander ging zoeken.


In de plaats daarvan ontdekte ik mijn eigen kracht toen ik met een vrouwelijke gids het Thaise oerwoud in trok. Ik had een dagtocht geboekt met haar in een afgelegen gebied in het noorden van Thailand in Mae Hong Son. Het regende er constant en het oerwoud was drassig. De gids was een pittige dame, wij zouden met z’n twee eropuit trekken. Ze vroeg wat ik wou en ik had aangegeven: ‘not difficult, just easy walking’, omdat ik net ervoor een trektocht gedaan had die naar mijn zin iets te avontuurlijk, om niet te zeggen ‘gevaarlijk en onverantwoord’ was. Veiligheid en risico’s in Thailand worden toch net iets anders ingeschat dan bij ons…


Op een bepaald moment staken we een rivier over, door er gewoon dwars door te lopen. Met natte hiking boots klom ik de gids achterna die recht de oever op klom. Ik vroeg me af wat ze in hemelsnaam aan het doen was terwijl ze in sneltempo tegen de steile helling op klom, op haar plastic waterpantoffels die twee maten te groot waren en die ze daarom met een koord rond haar voet vastgebonden had. ‘Present from tourists, other client’ zei ze fier wijzend naar haar schoeisel. De klim bleef maar duren en ik was bang omdat het erg steil was, het was echt op handen en voeten klimmen. De loszittende rotsen en steentjes schoten voortdurend onder haar en mijn voeten weg. Op een bepaald moment stopte ik en vroeg om pauze. Ik zei niets tegen haar want ik was razend en wilde het niet op haar afreageren. ‘Ik had toch ‘easy walking’ gevraagd!” proestte ik vanbinnen. Ik keek naar de steile helling voor me en dacht ‘hier wil ik niet meer tegen klimmen, ik wil terug naar beneden.’ Maar toen keek ik naar beneden om niets anders te zien dan een steile helling vol dichtbegroeide bomen en de rivier kon ik zelfs niet meer zien… ‘en ik wil ook niet terug!’ gromde ik in mezelf. Het huilen stond me naderbij dan het lachen. Ik besefte dat dit net zoals mijn leven was. Ik stond op een punt waar ik niet meer terug wou, maar ik wilde ook niet verder, omdat ik bang was van de toekomst, niet wetende wat er me nog meer te wachten stond. Angst hield me tegen.


Het enige dat ik kon doen was ademen, ontspannen, en me overgeven aan de goeie zorgen van mijn gids die ik de dag voordien in eer en geweten met een gerust gemoed gekozen had.


Als ik het met momenten moeilijk heb, denk ik terug aan die dag. Aan het gelukzalige overwinningsgevoel dat ik had toen ik eindelijk op de kam van die heuvel stond. Toen ik weer rechtop kon lopen i.p.v. op handen en voeten. Toen ik na een verfrissende douche moe, maar voldaan in mijn bed kon gaan liggen terwijl al mijn spieren voelbaar waren.


Levensles uit het oerwoud in Azië: Vertrouw je (innerlijke) gids, ook wanneer je bang hebt. Vooral wanneer je bang bent. Adem, ontspan en schrijd rustig verder op je pad, stapje per stapje, op jouw tempo. Vertraag wanneer nodig en neem een pauze. Maar verstar niet wanneer angst jou tegenhoudt en blijf net dan bewegen.


Die fantastische les pas ik ook toe wanneer ik aan uitdagende projecten werk. Projecten waarin het niet helemaal duidelijk is wat nu de logische volgende stap is. Projecten die meerdere domeinen overlappen waardoor ze niet binnen één expertise vallen.


Zit jij of jouw bedrijf met een dergelijk vraagstuk of project? Toevallig is dat mijn specialiteit. Het zou dus zomaar kunnen dat ik de persoon ben die jou daarin kan adviseren! Want uitdagende projecten, die neem ik graag op. Soms op handen en voeten, maar steeds met het nodige doorzettingsvermogen en een vleugje humor. 😉


42 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven

Cookiemonster