• SolAnge

trekken aan gras zodat het sneller groeit.


Image by Francesco Gallarotti on Unsplash

Ik hou van metaforen. Ze zijn hebben de magische kracht om iets visueel te maken, zodat je het meteen begrijpt.

Zo stond ik vanmorgen op en stelde ik vast dat ik nogal grumpy was. Ik liet het even voor wat het was. Toen het niet vanzelf voorbij ging, stelde ik me de vraag “Waarom ben ik zo grumpy?”

“Waarom ik zo grumpy ben? Omdat ik potverdikke nog niet de resultaten zie die ik zou willen na al mijn harde werk en ik nochtans heel veel zin heb om erin te vliegen!” sneerde een beladen gedachte door mijn hoofd.

“En wat voor resultaat zou je dan willen hebben nu? “ “Awel, dat de klanten staan aan te schuiven en ik het voor het kiezen zou hebben welke opdracht ik wél en niet aanpak”.

“En lijkt je dat realistisch nu?”

Ik voelde een soort groene lach opkomen, omdat ik besefte hoe ridicuul het idee was.

En er kwam een beeld op.

Ik zag een boer, zo eentje van vroeger die zijn akker stond te bewerken. Niet met een tractor, zelfs niet met een hakfrees, maar manueel, met zo een lange stok met aan het einde een metalen plaat om de grond om te woelen. Met aandacht, heel bewust en zonder mopperen ploegde hij rustig en met plezier zijn akker om.

Nadat hij de grond met zijn handen gecontroleerd had en eraan geroken had, plantte hij voorzichtig zijn zaadjes. Heel bewust dekte hij de zaadjes toe die in de volle grond nu alle mogelijkheden kregen om te groeien. Ze stonden op het perfecte stukje grond, die de juiste samenstelling had, voorzien van voldoende zon, daar had hij voor gezorgd.

Elke dag ging hij terug naar zijn akker, controleerde de grond op vochtigheid en voorzag de grond eventueel van extra water wanneer nodig.

Het duurde maanden vooraleer er ook maar een sprietje boven de grond kwam piepen, maar ondertussen kwamen mensen uit het dorp geïnteresseerd met de boer een babbeltje doen en vertelde hij vol passie over de zaadjes die hij gepland had. Hij maakt zich geen zorgen over zijn oogst. Hij genoot van zijn dagelijkse wandeling naar zijn akker, de verrijkende gesprekken die hij onderweg had en keerde telkens voldaan terug naar huis.

Het beeld stopte en ik voelde een rust over me heen komen. Ik glimlachte omdat ik besefte dat ik zodanig gefocust was op het oogsten, dat ik te weinig mezelf toelaat om te genieten van de waardevolle gesprekken die ik onderweg heb, elke dag. Van de groei die ik doormaak, ook al is het nog niet zichtbaar aan het grondoppervlak!

Ik leer zoveel nieuwe mensen kennen, ik spreek met mensen die ik van toeten of blazen ken en het doet me zoveel deugd om zodoende mijn kenniskring uit te breiden. Ik geniet van de openheid en authenticiteit die mensen me tonen en die me aldus uitnodigen om hetzelfde te doen.

Ik mag mezelf meer “actieve rust” gunnen, in plaats van te trekken aan het gras zodat het sneller zou groeien. 😉

55 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven