• SolAnge

Zoals een kind op de speelplaats


Photo by Jasmin Schreiber on Unsplash

Het was donderdag. Zoals gewoonlijk bracht opa Lisa die dag naar school en bleef ze na schooltijd bij hem tot mama haar kwam oppikken.


Lisa zuchtte. Ze keek naar haar opa en slaakte een nog diepere zucht. Opa knielde neer en vroeg: “Heb je geen zin om naar school te gaan?” “Niet echt”, antwoordde ze. “Ik vind de lessen leuk, maar tijdens de speeltijd ben ik altijd alleen.” “Waarom ben je dan alleen, zo een leuke meid als jij?”, vroeg opa verbouwereerd.

“Omdat niemand mijn spel wil spelen”, zuchtte ze. “Waarom speel jij dan niet gewoon hun spel mee?”, vroeg opa. “Omdat hun spel stom is. Daarin kan er maar 1 persoon winnen en al de rest verliest. In mijn spel wint iedereen”, zei Lisa met een krop in de keel terwijl ze haar schooltas opnam en richting de schoolpoort liep. Nog even draaide ze zich om, liep naar haar opa toe om hem een dikke knuffel te geven en zei dan opgewekt: “Maar ik ga vandaag vast leuke dingen bijleren!” “Zo ken ik mijn Lisa”, glimlachte opa fier.


Thuisgekomen, plofte opa neer in zijn zetel, sloeg zijn krant open en las enkele krantenkoppen. “Het lijkt wel de speelplaats van Lisa”, mompelde hij. Hij legde zijn krant neer en mijmerde over Lisa’s woorden ‘In mijn spel wint iedereen’.

Enkele uren later stond opa weer aan de schoolpoort om Lisa op te pikken. Ze kwam enthousiast aangerend terwijl haar twee paardenstaarten vrolijk op en neer veerden.


“Ik zou graag jouw spel leren spelen”, zei opa. “Wil je me het leren?” “Jazeker!”, antwoordde Lisa.


Opa en Lisa speelden die avond Lisa’s spel en amuseerden zich rot. Opa had buikpijn van het lachen en ze genoten samen van de beloning, een lekker stukje cake.


De volgende ochtend zei opa tegen Lisa: “Lisa, ik zou het fijn vinden als jij tijdens elke speeltijd jouw spel speelt, in je eentje, doe maar alsof ik erbij ben en amuseer je gewoon rot. Lach, dans, wees uitbundig en wees vooral jezelf.” “Maar opa”, zei Lisa, “kan ik niet beter rustig wachten tot de speeltijd voorbij is en niet opvallen?” “Neen lieve Lisa”, zei opa,” jij bent op je best als jij je amuseert, dus amuseer je aub!”

Ze knuffelden en Lisa liep vrolijk de speelplaats op.

Vanachter een hoekje keek opa naar de speelplaats en zag Lisa in haar eentje spelen, helemaal zichzelf zijnde. Hij glimlachte tevreden.

Die avond wachtte opa Lisa aan de schoolpoort op omdat hij per se wou weten hoe haar dag, en dan vooral de speeltijd, verlopen was.

“Wel”, zei ze, “het was een beetje raar. Ik voelde me eerst niet zo prettig om alleen te spelen, maar na een tijdje vergat ik de rest en vond ik het wel leuk. Het was alsof ik hier bij jou in de tuin aan het spelen was, opa.” Opa glimlachte. “En?”, vroeg hij.


“Nog wat later kwam één van mijn klasgenoten bij me staan en vroeg wat ik aan het doen was. Ze had tranen in haar ogen omdat ze altijd verloor bij het andere spel en vroeg of ze mocht meespelen. We speelden samen en ze vond het heerlijk. Ze zei dat het het leukste spel was dat ze al ooit gespeeld had!”

Opa glimlachte voldaan en gaf Lisa een knuffel terwijl hij zei: “Ik ben zo trots op je! Verander nooit, je bent perfect zoals je bent.


De donderdagen daarna polste opa telkens weer naar haar spel.

Na enkele weken zei Lisa: “Opa, we zijn nu met een grote groep om samen te spelen. We hebben zoveel plezier samen! We bedenken samen nieuwe spelletjes om het leuk te houden, maar altijd zorgen we ervoor dat de spelregels zo zijn dat er geen verliezers zijn. Ik vind het alleen jammer dat niet iedereen mijn spel wil spelen. Heb ik het spel misschien niet leuk genoeg gemaakt? Is het daarom dat ze niet meespelen?”


Opa glimlachte naar Lisa en zei: “Lieve Lisa, iedereen is verschillend. Sommige mensen willen spelen, anderen niet. Sommige spelen om alleen te winnen, anderen willen graag samen met hun vrienden winnen. Er zijn zoveel soorten mensen op aarde als er waterdruppels in de oceaan zitten. En dat is oké. We zijn allemaal uniek.”


Hij ging verder: “Eigenlijk kan je het leven zien als één groot spel. Iedereen speelt het spel volgens zijn eigen regels, probeert uit wat wel of niet werkt, waarmee je wel of niet wint en wat je wel of niet gelukkig maakt. Als je kijkt naar andere mensen kan je iets leren van de manier waarop zij spelen, zelfs al is het maar dat jij niet op die manier wilt spelen. Je kan ook leren van de manieren die je niet leuk vindt.


Sommige mensen leren het spel zo goed spelen dat ze stijgen in levels, anderen blijven voor de rest van hun leven steken op een bepaald level. Het is wat het is. Respecteer hen daarin.


Het enige wat jij kan doen, is jouw spel zo goed mogelijk spelen op jouw manier, ervan leren, nieuwe dingen proberen en al doende inspireer je misschien anderen om het te proberen op jouw manier.


Maar dat mag geen doel op zich zijn. Het doel is dat jij groeit en je ontwikkelt.

Dat je leert waar jij gelukkig van wordt en wat jou blij maakt. Dat is het doel van het leven, lieve Lisa.


Het leven is als een spel, er komen steeds nieuwe uitdagingen, moeilijkere uitdagingen, die niet altijd leuk zijn. Ze betekenen in feite dat je op een nieuw level gekomen bent, zodat je kan groeien en leren om ondanks die uitdagingen toch blij te zijn. Om het geluk te vinden in de kleine dingen en de dingen die wél goed gaan. Dat is het spel van het leven, Lisa.”


Lisa had tranen in haar ogen en vloog opa om zijn hals terwijl ze zei: “ik hou van je opa. Jij bent mijn held.”


145 weergaven

Recente blogposts

Alles weergeven